Μαζί με την άνοιξη ήρθε και το χαρτί της στρατολογίας. Ο Μάιος θα γίνει στάνταρ ο χειρότερός μου μήνας, όλες οι συμφορές τότε με βρίσκουν τα τελευταία χρόνια. Σκέφτηκα να βγω Ι5, τρελός. Δεν θα δυσκολευτώ και πολύ να τους πείσω. Μερικούς στίχους από ποιήματα της Κατερίνας Γώγου να τους απαγγείλω, την έκανα τη δουλειά. Αλλά ξέρω γω τι γίνεται σε αυτή τη ζωή ρε πούστη μου;
Σκατά... Εγώ δεν είμαι άνθρωπος για τέτοιες βλακείες. Να κάνεις λέει τη "θητεία" σου και το "καθήκον" σου απέναντι στην πατρίδα. Ναι, απέναντι σε όλα αυτά τα μίζερα ανθρωπάκια της καθημερινότητας, τους τηλεορασόπληκτους "ανήσυχους" πολίτες, που βρωμάνε μούχλα και συντηρητικά. Που μια ζωή με φτύνανε και με λοξοκοιτάζανε. Τα μαλλιά μου, τις απόψεις μου, τη μουσική μου, τα εξαρχειώτικα στέκια μου, τα γούστα μου στο κρεβάτι, και κυρίως τις ανησυχίες μου και τα όσα με τρώνε τα βράδια και δεν κοιμάμαι. Αυτή ήταν η πατρίδα μου, αυτή η κοινωνία μου, έτσι πορεύτηκα. Και τώρα λένε ότι τους χρωστάω και κάτι, τα αρχίδια. Λες και μετά δεν θα συνεχίσουν να με αντιμετωπίζουν έτσι. Μια ροχάλα στο δόξα πατρί τους χρωστάω μόνο, κίτρινη, παχιά και σιχαμένη.
Ναυτάκι ο Anasazi... Πάνε τα μαλλιά μου, θα πηδάω γύρω από μεγάλους στρατώνες και θα φυλάγομαι από ανύπαρκτους εχθρούς. Για την πατρίδα κι όλους αυτούς, που κατάμουτρα στον δρόμο σε κοιτούν και σε φτύνουν. Ένα καφάσι μπίρες ήπια χθες φιλαράκι. Σταμάτησα το μέτρημα στις δώδεκα και μετά κοπάνησα και άλλες δύο... ξεπαραδιάστηκα και ούτε καν μέθυσα. Γαμώ το κέρατό μου, γαμώ!
