Oh no! - the sequel

«Ρε συ Anasazi, μου αρέσεις, το ξέρεις, δεν το ξέρεις; Αλλά δεν είμαι σε φάση για φανταριλίκια και τέτοια. Στη χαλάω τώρα, αλλά θα προτιμούσες να στο έλεγα μετά, όταν θα ’σαι μέσα; Μη χαθείς όμως ε; Όποτε θες να παίρνεις κανά τηλέφωνο»...
Αυτά από την πιτσιρίκα, σε σύνοψη...
Και ο καφές από τη μύτη... Και το ’πα εγώ, ουίσκι έπρεπε να πάρω, το ’χα μυριστεί

Γαμώ τον στρατό σας και το σύστημά σας και τη μαλακία που σας δέρνει, βρωμοκαθίκια, γιάπηδες, τραγόπαπες, γραβατωμένοι τεχνοκράτες, μπάτσοι, μάνατζερς με IQ μπρόκολο, πράσινα, μπλε και ροζ λαμόγια της πολιτικής (ξέρετε ποιοι είστε οι "αγωνιστές" με τα ροζ - ο πρώην αρχηγός σας πάει στο Jackson's για καφέ), απαίδευτοι καραβανάδες, Αναστασιάδηδες, Καρατζαφέρηδες, ευυπόληπτοι πολίτες της διπλανής πόρτας, Τριανταφυλλόπουλοι, Μικρούτσικοι, φραπεδόμαγκες, Ψωμιάδηδες, κνίτες, αναρχοπατέρες, Καραμανλήδες (Γιωργάκη μη χαίρεσαι ΚΑΙ ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΣ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΜΑ ΓΙΝΕΙΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΒΑΡΑΣ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ) και όλο σας το σινάφι, της τηλε-θεσμικο-παραλιακο-επιχειρηματικής διαπλοκής. Γαμώ και το μυαλό μου ρε πούστη και τις στροφές του και τα νεύρα μου και την ιδεολογία μου και τη μαλακία που με δέρνει και θέλω να τα κάνω όλα my way (πού στο διάολο είναι το restart button σε αυτό το σύστημα;)

ΥΓ: Ρε κακομοίρη David Santos, θα σε σκίσω ρε φιόγκο, που θα μου κάνεις και διδαχές. Κοίτα ρε που δεν με στείλανε οι γονείς μου κατηχητικό και θα μου κάνει new age κατήχηση ο Santos στη μπλογκόσφαιρα!!! Θα αγοράσω ρε κερατά πέντε βιβλία για χάκινγκ, θα τα διαβάσω στη σκοπιά και θα γυρίσω να σου το κάνω καλοκαιρινό. Πάρε και μια «έκπληξη» από μένα, σε μορφή ερωτήματος (όλο και κάποιος από τους εκατοντάδες φίλους σου θα βρεθεί να στο μεταφράσει): ποιος είναι πιο παράλογος ρε πούστη; εγώ, ή εσύ και οι άλλοι ηλίθιοι που πιστεύετε ότι εκείνο το ψώνιο ο Ιησούς ήταν...γιος του Θεού;;;;

Soundtrack: METALLICA - KILL ’EM ALL

Oh, no!

Απόψε κατανόησα τον Wily E. Coyote καλύτερα από ποτέ, γι' αυτό και η φιλοξενία του στο blog. Το μυαλό μου άρχισε πάλι να σπιντάρει στην αντίθετη λωρίδα με όσα το απασχολούν. Και δεν το πατάει το φρένο, παρόλο που βλέπει τη νταλίκα στο βάθος και ακούει την επίμονη κόρνα της. Και δεν μου φτάνουν τα δικά μου και τα ερωτήματά μου και η περιέργειά μου - που, ντάξει, χρόνια τώρα τα έχω και τα έχω λιγάκι συνηθίσει. Βλέπω και τις μέρες μου να φεύγουν σαν χαλί κάτω από τα πόδια μου οδεύοντας προς τις 9 Μαίου. Γαρίδα το μάτι κάθε βράδυ, να τσακώνομαι με άλλο ένα γαμημένο "πρέπει" αυτής της ζωής. Και τώρα που σε ερωτεύτηκα και σένα τι να κάνω; Μωρό μου σε γουστάρω και μου 'χεις πάρει τα μυαλά, αλλά ξέρεις με θέλει η μαμά πατρίδα για κάτι μηνάκια; Και άμα γουστάρεις κι εσύ κρεμάσου στα σύρματα του στρατοπέδου να κοιτιόμαστε, πριν καλά-καλά μάθω τα χούγια σου και το κορμί σου; Εσύ, μια sexy πιτσιρίκα, κατακαλόκαιρα; Θα βγάλω τρελόχαρτο ρε! Δεν θα με τρελάνουν εμένα αυτοί.

Στο Όνομα Του Πατρός...

Και μην ξανακούσω ΚΟΥΒΕΝΤΑ για τον άθλιο, Χριστιανικό πολιτισμό σας, ΟΚ;

Κατά την κατάκτηση της «απολίτιστης» Ισπανιόλας (το νησί της Καραϊβικής θάλασσας που σήμερα μοιράζονται η Αϊτή με τη Δομινικανή Δημοκρατία) από τους «πολιτισμένους» Ισπανούς τον 16ο αιώνα, ο Καθολικός ιερέας και μετέπειτα επίσκοπος της Τσιάπας στο Μεξικό, ο Bartolomé de las Casas, κατέγραψε το παρακάτω περιστατικό και μας το διέσωσε σε μια αποκαλυπτική γκραβούρα:

Σε μια επίθεση τους εναντίον ενός χωριού ιθαγενών οι Ισπανοί έριξαν στη μάχη και τα ειδικά εκπαιδευμένα για κυνήγι ανθρώπων σκυλιά τους, αφού πρώτα τα είχαν αφήσει να λυσσάξουν από την πείνα. Μια νεαρή γυναίκα με το ενός χρονών παιδάκι της ήταν άρρωστη και δεν μπόρεσε να το σκάσει. Έδεσε λοιπόν το παιδί της στον μηρό της και ύστερα κρεμάστηκε για να μη την ταΐσουν στα σκυλιά, ελπίζοντας, ίσως, πως οι κατακτητές θα ένιωθαν οίκτο για το παιδί της. Το παιδί κατασπαράχτηκε από τα σκυλιά, αλλά - ω τι θαύμα! - ένας Ισπανός παπάς που έδινε τις ευλογίες της εκκλησίας στην εκστρατεία κατά των ειδωλολατρών ένιωσε πράγματι κάποιον οίκτο για το άτυχο μικρό. Έσπευσε λοιπόν να το…βαφτίσει (!!!) στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού καθώς ξεψυχούσε…

Γι’ αυτό σου λέω, ΚΟΥΒΕΝΤΑ δεν δέχομαι περί Χριστιανικού πολιτισμού. Α και που ’σαι; Μη μου αρχίσεις τη γνωστή καραμέλα «αυτά τα κάνανε οι Καθολικοί, εμείς οι Ορθόδοξοι δεν ήμασταν τέτοιοι». Γιατί θα σου βάλω και καμιά Βυζαντινή μαρτυρία, έτσι για να δεις ότι και «εμείς οι Ορθόδοξοι» ούνα φάτσα ούνα ράτσα ήμασταν…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ:

• Bartolomé De Las Casas, A Brief Account of the Devastation of the Indies [1552], μτφ. Herma Briffault (Baltimore, MD: John Hopkins University Press, 1992)
• John G. Varner & Jeannette J. Varner, Dogs of the Conquest (Norman, OK: University of Oklahoma Press, 1983)
• Janet R. Fireman, «Review of Dogs of the Conquest», Journal of San Diego History, Vol. 30, No. 4 (1984)

Παπούτσι Απ' Τον Τόπο Σου...

Διάλεξε ό,τι χρώμα σου αρέσει... Ένα όμως είναι ΤΟ παπούτσι.

Τα Πουστάκια και οι Άντρακλες

Ξύπνησα πουρνό-πουρνό, με την αυγούλα. Με καλύτερη διάθεση από χθες το βράδυ (η βολτούλα λειτούργησε), αλλά με μια οργή να ξεχειλίζει έτσι χωρίς λόγο. Τσίτωσα και Turbonegro, τη δισκάρα Apocalypse Dudes που μου σύστησε η φίλη Tinkerbell (thanks!) και βγήκα παγανιά. «Κι άμα ακούσω την παραμικρή μαλακία, δεν θα κάτσω φρόνιμα», είπα.

Ε, λίγο που κι εγώ είχα ζοχάδες, λίγο το ότι η μαλακία καιροφυλακτεί σε κάθε γωνιά, έγινε το μπραφ. Αγόρευε με ύφος πενήντα καρδιναλίων ο κύριος προϊστάμενος, για ένα παιδί που δουλεύει για εμάς περιστασιακά, ότι είναι πουστάκι, ότι έμαθε αυτός πως είχε πάει στη συναυλία Marc Almond τις προάλλες, ότι να δεις που γαμιέται το ανώμαλο και άλλα τέτοια. Χαχανίζανε σαν κοτούλες οι θειάδες, φουσκώνανε τα κοκόρια του ορόφου από ανδρισμό, ε, πολύ δεν θέλουν τα νεύρα του Anasazi να απογειωθούν και να αρχίσουν να συμπεριφέρονται σαν τα Στούκας της Λουφτβάφε. Και τι σε νοιάζει ρε τι κάνει το παιδί στο κρεβάτι του; Μήπως ζηλεύεις που έχεις να γαμήσεις από τα Χριστούγεννα; είπα του προϊστάμενου. Να με απολύσει άλλωστε δεν...προλαβαίνει (ευχαριστώ ελληνικέ στρατέ). Αλλά και να προλάβαινε, σιγά μην κλάψω, σιγά μην τρελαθώ...

Κι εγώ μεγάλωσα σε μια οικογένεια που με έμαθε ότι ένας άντρας στο κρεβάτι με έναν άλλον αποτελεί αίσχος και ντροπή. Αλλά μετά βγήκα στον κόσμο, περπάτησα μόνος μου, γνώρισα πολλές γωνιές του, που δεν περιλαμβάνονταν στην ατζέντα της αστικής μου ανατροφής. Έτσι, για να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα για όλα αυτά. Έτσι, γιατί ωραία είναι και τα αστικά σαλόνια των μορφωμένων, με τις μεγάλες βιβλιοθήκες και τις συζητήσεις για τον Νταλί, αλλά και το πεζοδρόμιο έχει αλήθειες φιλαράκι. Και τα αστικά σαλόνια δεν είναι απαλλαγμένα από τη σαπίλα. Το έχω μυρίσει πολλές φορές το άρωμά της σε δεξιώσεις στα Βόρεια Προάστια, ανάμεσα σε γαλλικές κολόνιες και crepes d’ aubergine (κρέπες με τυρί και μελιτζάνα, ωραίο πράγμα).

Διάβασα κιόλας πολύ για την ομοφυλοφιλία, γιατί είμαι βιβλιοφάγος και πιστεύω στη γνώση. Και κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, ότι η φύση έχει χώρο και για τέτοιες περιπτώσεις - τέτοια φαινόμενα δεν περιορίζονται άλλωστε μονάχα στο ανθρώπινο είδος (έχουν καταγραφεί και σε χιμπατζήδες, πιγκουίνους, πρόβατα, δελφίνια και άλλα ζώα). Η αιτία φαίνεται να είναι πολύπλοκη, είναι όμως πιθανό ότι μερικές τουλάχιστον περιπτώσεις μπορεί να οφείλονται σε γενετικούς λόγους. Πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσε να συμβεί σε όλους μας και μπορεί να συμβεί και στα παιδιά μας, αν και όταν αποκτήσουμε. Έμαθα επίσης ότι οι άνθρωποι δεν συνήθιζαν να παθαίνουνε τέτοιες φρίκες, πριν έρθει και μας μπαστακωθεί ο Χριστιανισμός και ο Μουσουλμανισμός. Δύο θρησκείες που το βασικό τους δίδαγμα είναι ότι η σεξουαλική επιθυμία γενικά είναι ένα βρώμικο, απαίσιο πράγμα, για το οποίο θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Οι «αρχαίοι ημών πρόγονοι», που γαμιόντουσαν αβέρτα με κορίτσια και αγόρια ενώ φιλοσοφούσαν, δεν ήταν ανώμαλοι. Απλώς δεν είχαν συσχετίσει το σεξ ντε και καλά με τον αναπαραγωγικό σκοπό. Πιστεύανε ότι μπορούσε να υφίσταται και έξω από αυτόν, γιατί π.χ. είναι ωραίο πράγμα. Και αν είχα ζήσει τότε, το πιο πιθανό είναι ότι το ίδιο το σπίτι μου θα μου μάθαινε πρώτο και καλύτερο να είμαι bisexual - για να μην γράψω ότι θα μου τo επέβαλλε κιόλας, ως την κοινωνική νόρμα της εποχής από την οποία δεν θα επιτρεπόταν να «παρεκκλίνω».

Για να επιστρέψω στις δικές μου εμπειρίες, γνώρισα που λέτε και γκέι που ήταν όπως τους περιέγραφε το στερεότυπο που μου έμαθε το σπίτι μου: γαλιάντρες, κομπλεξικοί, καραγκιόζηδες. Γνώρισα όμως και αξιοπρεπέστατους ανθρώπους, οι οποίοι στα δύσκολα της ζωής υπήρξαν πολύ πιο «άντρες» από ότι διάφοροι «κανονικοί». Γι’ αυτό δεν γουστάρω να ακούω τον κάθε σκατοκαριόλη και το κάθε μουνί της λάσπης να λέει για «πουστάκια». Γιατί στο δικό μου μυαλό δεν είναι μια κατηγορία ανθρώπων δίχως περιεχόμενο. Είναι, αντιθέτως, πρόσωπα: ο Αλέξης, που τον δέρνανε τα παιδιά στο σχολείο της επαρχιακής πόλης όπου μεγάλωσε επειδή ήταν «αδερφή», αλλά εκείνος δεν έβλαψε ποτέ του ούτε μύγα. Είναι ο Άγγελος, το πιο εντάξει παιδί και πολύ τυπάκι. Είναι ο Φώτης, που στα 24 του πήγε και είπε στα αδέρφια του και στους γονείς του ποιος είναι και πώς θα ζήσει, όταν γνώρισε τον έρωτα της ζωής του. Αυτό, φίλε, σημαίνει να έχεις αρχίδια. Κατάλαβες κύριε προϊστάμενε;

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

• Qazi Rahman, «The Neurodevelopment of Human Sexual Orientation», Neuroscience and Biobehavioral Reviews, Vol. 29, No. 7 (2005), σελς. 1057-1066
• Bruce Bagemihl, Biological Exuberance: Animal Homosexuality and Natural Diversity (New York: St. Martin’s Press, 1999)
• Eva Cantarella, Bisexuality in the Ancient World [1988], 2η εκδ., μτφ. Cormac Ó Cuilleanáin (New Haven, CT: Yale University Press, 2002)
• John E. Boswell, Christianity, Social Tolerance, and Homosexuality: Gay People in Western Europe from the Beginning of the Christian Era to the 14th Century (Chicago, IL: University of Chicago Press, 1981)
• Mary B. Harris (επιμ.), School Experiences of Gay and Lesbian Youth: The Invisible Minority (Binghampton, NY: Haworth Press, 1998)
• Jennifer Terry, An American Obsession: Science, Medicine, and Homosexuality in Modern Society (Chicago, IL: University of Chicago Press, 1999)
• Arno Scmitt και Jehoeda Sofer (επιμς.), Sexuality and Eroticism among Males in Moslem Societies (Binghampton, NY: Haworth Press, 1991)

Η ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΗΛΙΟΦΑΝΕΙΑΣ

Μέρα έντασης σήμερα. Υποχρεώσεις στοιβάζονται βουνό γύρω μου, τα πράγματα που σημειώνω να κάνω τα έχω αμελήσει σκανδαλωδώς για έναν άνθρωπο με τη δική μου οργανωτικότητα και ακόμα και η δουλειά μου έχει μείνει πίσω - και μου αρέσει η δουλειά μου. Η μέρα πάντως κυλούσε, ακόμα και με τις διαπιστώσεις αυτές, ώσπου γύρισα σπίτι.

Εντάξει, έχω πολλά στο κεφάλι μου. H ζωή μου τελευταία δεν πήγαινε έτσι κι αλλιώς ιδιαίτερα καλά και το επερχόμενο φανταριλίκι δεν τη βελτιώνει - αντίθετα, με κάνει να κοιμάμαι λιγότερο. Αλλά ξαφνικά βρίσκω να μη με χωράει ο τόπος, να με πλακώνουν οι τοίχοι, να μην έχω ενδιαφέρον για τίποτα, τίποτα, τίποτα. Πάω να ακούσω μουσική και συνειδητοποιώ με απορία ότι τα όσα συνήθως με χαροποιούν και με πορώνουν δεν μου μιλάνε στον συνηθισμένο ζεστό τόνο. Είναι σαν να τα παίζει ο γείτονας, όχι εγώ. Πιάνω να διαβάσω εφημερίδα, βρίσκω να βαριέμαι τα πάντα. Πιάνω ένα βιβλίο που παλεύω αυτές τις μέρες, και τι έγινε που το διαβάζω; λέω από μέσα μου. Παίρνω μια βαθιά ανάσα, βάζω ένα ποτάκι, relax boy - μου λέω - και take it easy. Ανοίγω το ψυγείο, θα μαγειρέψω κάτι σκέφτομαι. Δεν το κάνω ούτε και αυτό τελικά, δεν έχω όρεξη για τίποτα. Παίρνω τηλέφωνα τους κολλητούς, μπας και παίξει κανά μπαράκι. Δευτέρα βράδυ όμως, άλλοι βαριούνται, άλλοι είναι, χμ, πολύ «απασχολημένοι». Ε, θα δω ταινία, λέω, να αξιοποιήσω και την τηλεόραση, που αλλιώς δεν την ανοίγω ούτε για πλάκα. Πιάνω τα DVD μου, πάλι καμία διάθεση. Ούτε Άρχοντα των Δαχτυλιδιών δεν γουστάρω να δω. Μυστήρια πράγματα. Πιάνω μια τσόντα που μου αρέσει και τη βλέπω συχνά, την κλείνω στο πεντάλεπτο. Κανένα σκίρτημα συγκίνησης στα αμελέτητα…Μπαίνω στο blog, διαβάζω το ποστ της tinkerbell, αυτό με τις μίρλες ντε, σκάω ένα χαμόγελο. Αλλά κάτι συνεχίζει να μου τρώει τα σωθικά.

Ξαφνικά με ενοχλούν αφάνταστα πράγματα που εμένα «κανονικά» δεν με ενοχλούν. Με ενοχλεί πολύ που ο χώρος δίπλα μου στο κρεβάτι έχει μείνει τόσο κενός τελευταία. Ακόμα και οι περιστασιακές περιπέτειες, με τις οποίες ζω εδώ και κάμποσο καιρό, έχουν χαθεί. Η τελευταία ήταν η Λένα, ωραίο κορίτσι, αλλά πολύ βλήμα για να συνυπάρξουμε. Και πάει ίσως και τρίμηνο από τότε. Συνειδητοποιώ ότι αυτό που τώρα ήθελα πιο πολύ από κάθε τι είναι μια αγκαλιά, να αράξω έτσι λίγο, να γκρινιάξω, να μου πούνε σςςςς, θα περάσει. Και να κοιμηθώ νιώθοντας ότι δίπλα μου κοιμάται ένας άλλος άνθρωπος. «Ρε μαλάκα Anasazi», μου λέω φωναχτά, «τι συναισθηματισμοί είναι αυτοί; Μήπως γερνάμε; Εσύ, ο σκληρός, ο δεν πολυσκοτίζομαι, ο μίστερ κυνικότητα, ο κύριος βαριέμαι-εύκολα-και-το-δείχνω;;;;». Παρών. Ο ίδιος. Αλλά έχω κι εγώ ψυχή. Και λύγισα, εντάξει; «Σαν εκείνη την ιτιούλα που σου ’χα δείξει στη στροφή του δρόμου».

Κοπάνησα το ποτάκι και αποφάσισα, αφού γράψω τα παραπάνω, να πάω μια μεγάλη, μοναχική βόλτα στους δρόμους της Αθήνας. Αγκαλιά δεν έχει στο σπίτι και δεν γίνεται να την παραγγείλεις, λες και είναι πίτσα. Ίσως λίγος καθαρός αέρας να με συνεφέρει και δω την αυριανή επικράτεια της ηλιοφάνειας με άλλο μάτι. Ακούς εκεί να με πιάσει εμένα τέτοια κρίση...

Για να μην ξεχνιόμαστε...

Ίσως να το ξέρετε ήδη, αλλά εγώ σήμερα το ανακάλυψα. Οι γονείς του Άλεξ, του παιδιού που εξαφανίστηκε στη Βέροια, έχουν ανοίξει το δικό τους blog: http://natela-veria-gr.blogspot.com/

Ευτυχώς, όχι μόνο για να μην ξεχνάμε μία τρομερή υπόθεση που είναι ακόμα ανοιχτή, και λέει πολλά για το είδος της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Αλλά και για να μαθαίνουμε νέα από πρώτο χέρι - όχι από τα ελεεινά κανάλια και κάτι εφημερίδες τύπου Espresso, που κάνανε πάρτι πάνω από τη μοίρα του Άλεξ.

Κάθε φορά που βλέπω στα περίπτερα τη φωτογραφία του Άλεξ εξώφυλλο στην Espresso με άλλο ένα εξωφρενικό σενάριο να τη συνοδεύει (το οποίο δεν είναι παρά αποκύημα της φαντασίας των δημοσιογράφων), θαυμάζω ακόμα περισσότερο τους γονείς του. Γιατί εγώ στη θέση τους θα είχα βάλει βόμβα στα γραφεία της ξεδιάντροπης αυτής φυλλάδας ή θα είχα πάει πρωί με τους κολλητούς μου, με λοστούς και σιδερικά και θα τους το είχα κάνει καλοκαιρινό. Και ας με τιμωρούσε ο νόμος για καταστροφή ξένης ιδιοκτησίας κτλ.

Ωραία τα προστατεύουν όλα αυτά οι διατάξεις του νόμου, τους γονείς όμως τους Άλεξ πώς ακριβώς τους προστατεύει από τέτοια κοράκια; Πρώτα αυτά τα τελευταία θα βγαίνανε μετά να ζητάνε δικαιοσύνη και να φωνάζουν για δημοκρατία και τα λοιπά. Αυτή είναι η δημοκρατία των ΜΜΕ βλέπετε...